บทที่ 2 เสียเวลา
2วันต่อมา
มหาลัย
ร่างบางนั่งชะเง้อคอตรงใต้ต้นใหญ่ มองผู้ชายคณะวิศวะที่ใส่เสื้อช้อปสีเลือดหมูเดินกันควักไคว่ก็ยิ่งตาลายเข้าไปอีก สาเหตุที่เธอมาอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เธอเพียงแค่อยากจะมาขอโทษราชาก็เท่านั้น ปฏิเสธความหวังดีเขาไม่พอ ยังทำให้เขารู้สึกไม่ดีอีก แต่นี่เธอก็ดักรอเจอเขามา สองวันแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
“น้องครับ”
“แม่ร่วง!” ไอรินสบถด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็มีใครบางคนมาสะกิดจนทางด้านหลัง พอหันกลับไปมองก็เจอผู้ชายหน้าตาดีสองคนกำลังมองเธออยู่ ไอรินขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอไม่รู้จักทั้งคู่เลย แล้วเขาจะมาทักเธอทำไมกัน
“หนูเหรอคะ?” นิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาตัวเองอย่างงงๆ
“ใช่ครับ น้องนั่นแหละ”
“พี่จะถามว่าน้องมาหาใครรึเปล่า พี่เห็นน้องมานั่งตรงนี้2วันแล้วนะ” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ไม่รู้ว่าควรจะบอกไปดีรึเปล่า ถ้าเธอบอกว่ามาหาราชา เขาจะคิดว่าบ้าไหมที่มานั่งดักรอเจอผู้ชายแบบนั้น
“คือหนูมาหาพี่ราชาค่ะ” คำตอบของไอรินทำเอาทั้งสองหนุ่มนิ่งไป ก่อนจะมองตากันปริบๆ ว่าเหตุใดน้องที่ดูใสซื่อคนนี้ถึงต้องมาหาไอ้เถื่อนคนนั้นด้วย
“นั่นมัน.. พี่ราชา!” ไอรินเบิกตาโตเมื่อจู่ๆ สายตาของเธอก็เห็นร่างสูงคุ้นตาที่กำลังลงจากรถบิ๊กไบค์ดำน้ำเงิน
“อ่า ไอ้ราชา”
“พี่ๆ สนิทกับพี่เขาไหมคะ พาหนูไปหาพี่ราชาหน่อยได้ไหม?” มือเล็กๆ เอื้อมไปจับมือของทั้งสองคนพร้อมเขย่าไปมา
“เอาไงดีวะไอแอล” ไอรินหันไปหาคนชื่อแอลทันทีพร้อมทำหน้าตาขอความเห็นใจ เธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่เธออยากไปหาราชาจริงๆ
“ก็ในเมื่อน้องเขามีเรื่องจะคุยกับมันก็พาไปเหอะ” คำพูดนั้นทำเอาไอรินฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ทั้งสองหนุ่มกำลังมองเธอด้วยความอึ้งแค่ไหนกับดาเมจความน่ารักนี้
ตอนแรกก็แค่คิดว่ามาช่วยเหลือผ่านๆ เพราะเห็นมานั่งเหมือนต้องการจะเจอใคร เห็นสภาพแล้วก็น่าสงสารเลยจะช่วย แต่ตอนนี้ทั้งคู่เริ่มจะสนใจในตัวน้องแว่นคนนี้แล้วจริงๆ
“งั้นก็ตามพี่มาครับ^^”
“ค่ะ!” ไอรินรีบตอบรับทันที ดวงตาของเธอเปล่งประกายอย่างมีความหวังก่อนจะเดินตามหลังทั้งสองคนไป
โรงอาหาร
ราชานั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารคนเดียว ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเพื่อน แต่ตอนนี้ไอสองแฝดมันหายไปไหนก็ไม่รู้ บอกว่าถึงแล้วแท้ๆ แต่พอมาก็ไม่เห็นหัวสักตัว
“พี่ราชา!” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงง ดวงตาเขาเบิกโตเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคนที่เรียกเขาคือผู้หญิงที่เขาวิ่งชนจนเข่าแตก แต่ที่งงกว่านั้นคือทำไมเธอถึงเดินมาพร้อมกับเพื่อนของเขากัน
ไอรินมองราชาที่มองเธอนิ่ง หน้าตาดูไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้นกับการเจอเธอในครั้งนี้
“นั่งก่อนครับ”
“ขอบคุณค่ะ” ไอรินเอ่ยขอบคุณกับเอช ที่ตอนเดินมาก็ได้แนะนำตัวกันเล็กน้อยและเธอจึงได้รู้ว่าทั้งสองคนเป็นแฝดกัน แถมยังโชคดีก็ตรงที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกับราชาอีกด้วย ร่างบางนั่งลงตรงข้ามราชา ส่วนใบหน้าหล่อก็มองเพื่อนๆ ทั้งสองคนนิ่ง คุยผ่านโทรจิตประมาณว่า เอายัยนี่มาทำไม?
“น้องเขาบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับมึง” แอลเป็นคนพูดขึ้นพร้อมนั่งลงข้างๆ ไอริน ส่วนเอชก็เดินไปนั่งข้างราชา
“คุย?” คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย มองไอรินที่พยักหน้ารับหงึกๆ
“กูเห็นน้องเขามานั่งชะเง้อคอเหมือนแมวน้ำได้2วันละ กูเลยเข้าไปถาม” ไอรินมองเอซที่เปรียบเธอเป็นแมวน้ำก็ยิ้มร่าขึ้นมาเพราะสัตว์ที่เธอชอบก็คือแมวน้ำอุ๋งๆ ตอนเด็กๆ นั่งดูบ่อยมาก จนตอนนี้ก็ยังดูอยู่ สงสัยเธอคงติดพฤติกรรมแมวน้ำมาจริงๆ
“อ่อ” ราชาตอบกลับสั้นๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร ตักข้าวขึ้นกินต่อ ไม่รู้หรอกว่าเธอจะคุยอะไรกับเขา แต่เขาไม่อยากคุยกับคนที่มองว่าตัวเองจะไปปล้นบ้านหรอก
เสียเวลา
“พี่ราชา..” เสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น กลัวก็กลัวยุหรอก แค่เธอรู้สึกผิดจริงๆ ที่ไปปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่ายแบบนั้น
สายตาคมจ้องมองเธอนิ่ง ทำเอาไอรินหน้าซีดขึ้นมา ไอคำว่า สายตาสามารถฆ่าคนได้ ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วจริงๆ
“หนูขอโทษที่เมื่อวันนั้นหนูปฏิเสธความหวังดีของพี่ไปนะคะ”
“แล้วก็ที่หนูปฏิเสธก็เพราะว่า..” ไอรินเม้มปากแน่น จะบอกว่ากลัวเขาอย่างที่เคยได้ยินมา เขาก็คงจะโกรธเธอแน่ๆ แหละ
“หึ..กูไปก่อนแล้วกัน” ยังไม่ทันที่ไอรินจะพูดจบราชาก็เค้นหัวเราะออกมาพร้อมกับลุกขึ้น แม้จะแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้ชื่อเขาก็ตาม แต่ประวัติตัวเองแย่ขนาดนั้น เป็นตัวอันตรายที่ใครๆ ก็เลี่ยง ก็คงไม่แปลกหรอกที่ชื่อของเขาจะกระฉ่อนไปทั่ว
